Tafelpraat

 

Daar zaten we dan. Met z’n 4en aan tafel en er werd geen boe of bah gezegd. Of eigenlijk werd er alleen maar bahsilence-294321_1280 (1) gezegd. Met mijn kookkunsten is niks mis vind ik zelf maar zodra de kinderen in de gaten hadden dat er (alwéér) verse groenten op het menu stonden, was het commentaar niet van de lucht. Als ik dan vervolgens ook nog eens durfde te vragen wat iedereen die dag had gedaan en of het leuk was geweest op school en werk, kreeg ik weinig meer te horen dan: “weet ik niet” of “wel leuk”. Waar je in boekjes vaak leest dat er aan tafel tijdens de avondmaaltijd leuke gesprekken worden gevoerd en gezelligheid de boventoon voert, was de realiteit bij ons een tikkie anders. Daar moest wat aan gebeuren! Al snel drong zich de volgende vraag aan me op: ‘Hoe dan?’ Vele frustrerende maaltijden en een hoop gepieker later kwam ik er nog niet echt uit.

Ik had ondertussen verschillende dingen geprobeerd, van zelf van alles vertellen in de hoop dat goed voorbeeld goed zou doen volgen (mooi niet want het kwam erop neer dat ik mijn bord niet leeg had en de anderen ongeduldig zaten te wachten tot ze van tafel mochten) tot zelf helemaal niks zeggen en wachten tot de anderen zich zo ongemakkelijk zouden voelen dat ze zelf wat zouden gaan vertellen (wat dus ook niet werkte, enige voordeel was wel dat we zo heel snel klaar waren met eten). We zaten duidelijk in de zo bekende vicieuze cirkel. Ik besloot het eens bij vriendinnen in de groep te gooien. Wat bleek? Het ging er bij ons thuis niet zo heel anders aan toe dan bij de meeste anderen. Blij te horen dat we dus toch niet zo heel bijzonder waren, bracht het me helaas geen stap verder. Tòt iemand me de tip gaf open vragen te stellen. Een (kort) antwoord zoals ja/nee/weet ik niet is dan niet meer mogelijk. Ik besloot dat eens uit te proberen. Ik vroeg dus niet meer: “Hoe was je dag?” maar “Vertel eens wat je vandaag gedaan hebt.” Ook nu werd er nog wel weet ik niet gezegd maar het leek erop dat mijn kroost meer begon na te denken over de belevenissen van hun dag. Dat ging de goeie kant op! Toch vond ik dat er nog verbetering mogelijk was. Ik probeerde iedere dag mijn vraagstelling een beetje anders te maken en zo vroeg ik op een bepaald moment: “Vertel me eens je leukste moment van vandaag.” En wat er toen gebeurde, deed me bijna van mijn stoel vallen van verbazing. Ineens kreeg ik een hele verhandeling te horen van mijn zoon dat hij het zo leuk had gevonden dat hij samen met een vriendje had buiten gespeeld, dat ze met gym trefbal hadden gedaan en hij bij het winnende team hoorde, dat hij de kipfilet op zijn broodje zo lekker vond en dat de juf heel trots op hem was dat hij zo goed had voorgelezen in de klas. Mijn dochter deed ook een duit in het zakje. Zij mocht kiezen met wie ze in de huishoek wilde spelen, bij het buitenspelen had ze touwtje gesprongen (ik wist niet eens dat ze dat kòn!) en ze dacht dat ze wel snel zou kunnen lezen want ze kende al bijna alle letters had juf gezegd.

Ik heb die dag de tafel afgeruimd met een enorme glimlach op mijn gezicht. De volgende avond probeerde ik het weer en er kwamen opnieuw hele gedetailleerde antwoorden voorbij. Toen ik vroeg of er alleen maar leuke momenten waren geweest of misschien ook stomme, kreeg ik ook daar van alles over te horen. Van moeten helpen met opruimen tot niet naar buiten kunnen omdat het had geregend. Vanaf dat moment hebben we er steeds meer ‘ons’ ritueel van gemaakt. Iedere avond mag één van de kinderen aan iedereen het stomste moment van de dag vragen. De ander vraagt daarna het leukste moment aan iedereen. We hebben samen afgesproken dat we naar elkaar luisteren en daarna een vraag mogen stellen als we wat meer willen weten. We vallen elkaar niet in de rede (dat proberen we althans ;)). family-eating-at-the-table-619142_1280We zijn nu bijna een jaar verder en het is ècht bijzonder om te zien hoe leuk de kinderen het vinden om vragen te stellen en te vertellen over hun dag. Ze hebben van het vragen stellen bijna een liedje gemaakt en kunnen niet wachten om te beginnen wanneer we aan tafel zitten. Bijkomend voordeel is dat we veel minder hoeven waarschuwen dat de kinderen elkaar zitten uit te dagen of te klieren want daar hebben ze eigenlijk geen tijd voor. Het is nu namelijk tijdens het eten tijd voor Tafelpraat!